Εγκλήματα καί τί μωρίες;!

Ἀνησυχητικό δέν εἶναι ἡ αὔξηση οὔτε ἡ ὄξυνση τῆς ἐγκληματικότητας στή χώρα μας, ἀλλά ἡ ἀδιαφορία τοῦ πληθυσμοῦ, πού ἀμέτοχα παρακολουθεῖ τά συμβάντα, ὅπως καί οἱ αἱρετοί ἁρμόδιοι.

1. Ἡ αἱματηρή ἁρπαγή τοῦ καρδιολόγου ἀπό τό σπίτι του στή Βάρη δυστυχῶς δέν συν-εκκίνησε, ὡς θά ὄφειλε, ὅλους μας. Οἱ δράστες εἶναι έλεύθεροι, κινήθηκαν μέ πρωτοφανή ἄνεση, κρύβοντας τά χαρακτηριστικά τους, ἀλλά μέ ὄχημα πού δέν περνᾶ ἀπαρατήρητο, ἐνῶ παραμένει ἄγνωστο γιατί μιά συμμορία πού θά μποροῦσε νά σηκώσει τράπεζες, χωρίς νά ἀνοίξει μύτη, ἔβαλε στόχο μιά οἰκογένεια καί τήν κατέστρεψε ... γιατί ἄραγε;
2. Ἡ κατοχή καί χρήση πυροβόλων ὅπλων ἀπό κοινούς κακοποιούς τελικά ρίχνει καί τήν ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Γϊναμε Κολομβία καί δέν τό ξέρουμε;
3. 10 τουλάχιστον χρόνια πρίν οἱ δημοσκοπήσεις ἔδειχναν ὅτι τό νῦν κυβερνόν κόμμα κρινόταν καταλληλότερο, μεταξύ ἄλλων, γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς ἐγκληματικότητας, χωρίς ὅμως νά δίνεται καμμιά ἐξήγηση γιά τό εὕρημα αὐτό, καθώς καί γιά τά ἄλλα ( τό τότε κυβερνόν κόμμα καταλληλότερο γιά τά ἐξωτερικά καί τήν οἰκονομία κ.ἄ. ). Ἡ μαζική ἐξαπάτηση διά τῶν δημοσκοπήσεων δέν εἶναι κάτι τό ἀφηρημένο ...

Συμπέρασμα: ὅσο ἔμεῖς οἱ πολίτες δέν ἀπαιτοῦμε ἀπό τήν πολιτική ἐξουσία νά καταβάλει τό ὑψηλό πολιτικό κόστος τῆς ἐγκληματικότητας, π.χ. καταψηφίζοντας τούς ἀνάξιους πολιτικούς πού κατά καιρούς πέρασαν ἀπό τό Ὑπ. Δ. Τάξεως, τόσο ἡ τελευταία θά ἀπεργάζεται τά ἀπάνθρωπα σχέδιά της ἔχοντας τόν ὑπόκοσμο ὡς πολύτιμο συνεργάτη της. Ἡ ἑλληνική μας γλῶσσα δίνει ἕνα στοιχεῖο: οἱ λέξεις ἐξουσία καί ληστής ἔχουν τόν ἴδιο λεξάριθμο ( 746 ).

Οἱ κάθε εἴδους "τρομοκράτες", ψευδοεπαναστάτες, δῆθεν ἀντιεξουσιαστές δέν πρέπει νά πετύχουν τούς στόχους τους, δηλ. τήν ἐνίσχυση τῆς καταστολῆς καί τῆς ἀνελευθερίας. Τό κράτος ὑποστηρίζει αὐτά τά ἀποβράσματα καί ὄχι ἐμᾶς τούς πολίτες. Ὅσο ταχύτερα τό ἀντιληφθοῦμε, τόσο τό καλύτερο γιά ἐμᾶς.

Μετενσαρκώσεις

Ὁ νέος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ συμβολίζει τίς μεγάλες προσδοκίες ἀνά τόν κόσμο γιά τήν ἀλλαγή ἤθους καί ὕφους τῆς ὑπερδύναμης. Τόν ἔχουν παρομοιάσει μέ δύο διάσημους προκατόχους του, πλήν ὅμως μέ κακό τέλος. Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι δέν θά ἔχει τό τέλος τῶν Λίνκολν καί Κέννεντυ καί θά μακροημερεύσει γιά νά δεῖ νά ἀφήνει τόν κόσμο λίγο καλύτερο ἀπό ὅσο τόν βρῆκε.

Δύσκολα, ὡστόσο, θά παραβλέψουμε ὁμοιότητές του μέ τόν (Ρεπουμπλικανό ) Ἀβραάμ Λίνκολν παρά μέ τόν ( Δημοκρατικό ) Τζών Κέννεντυ:

• Ὁ Λίνκολν ἐξελέγη μέ μικρή σχετική πλειοψηφία, λόγω πολλῶν ὑποψηφιοτήτων. Ὁ Ὀμπάμα ξεκίνησε μέ μικρές πιθανότητες, ἀλλά ἀποδείχτηκε ὅτι ἡ σταθερότητα ὅσων ἐκφράζει ἦταν τό πλεονέκτημά του.
• Ἀμφότεροι ἐνσάρκωσαν τόν ἀγώνα γιά ἴσα δικαιώματα, ἀσχέτως φυλῆς ἤ εἰσοδηματικῆς τάξης. Τότε ἦταν οἱ φυλετικές διακρίσεις, τώρα ἡ φτώχεια λόγω τῆς οἰκονομικῆς κρίσης.
• Στήν ἱστοσελίδα του ὡς γερουσιαστής ὁ Ὀμπάμα εἶχε σέ περίοπτη θέση ρήσεις τοῦ Λίνκολν!
• Ἀμφότεροι γνώρισαν δύσκολα, γιά διαφορετικούς λόγους, παιδικά χρόνια.
• Ἡ πρόκληση πού ἀμφότεροι ἀντιμετώπισαν καί ἀντιμετωπίζουν σχετίζεται μέ τήν συνοχή τῆς ἀμερικανικῆς ὁμοσπονδίας, τελικά. Τότε πολιτική, τώρα οἰκονομική.

Πέρα καί πάνω ἀπ' ὅλα, ὅμως, ἄς ἐλπίσουμε ὅτι ἡ ἐφαρμογή τῆς σκέψης τοῦ Ἀριστοτέλη γιά τήν ἐπιλογή τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ ἰσχυρότερου κράτους στόν κόσμο ἀπό τά κέντρα ἀποφάσεων εἶχε καί τό ἀνάλογο ἠθικό βάρος, κάτι πού μόνο ἐκ τῶν ὑστέρων φαίνεται. Γιατί "πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη ἀρετῆς, πανουργία οὐ σοφία φαίνεται" κατά Πρωταγόρα καί πολιτική δίχως ἀρχές εἶναι ἕνα έκ τῶν ἑπτά ἀντενδεικνυομένων κατά Γκάντι.